آیا می‌توانیم میدان‌های مغناطیسی را ببینیم؟!
ساعت ۱:٠٥ ‎ق.ظ روز جمعه ٢٤ تیر ۱۳٩٠ : توسط : حسین

یک ساختار پیچیده در چشم، ممکن است بشر را بدون آن که خود متوجه باشد، قادر به دیدن میدان مغناطیسی زمین نماید یا حداقل، ممکن است در گذشته قادر به چنین کاری بوده باشد.

بسیاری از حیوانات می‌توانند میدان مغناطیسی زمین را حس کنند و از آن برای تشخیص جهت و حتی شکار استفاده کنند. به عنوان مثال، روباه‌ها تنها جانورانی هستند که از میدان مغناطیسی برای تشخیص مسافت و جهت استفاده می‌کنند.

گروهی از پژوهشگران مشاهده کرده‌اند هنگامی که طعمه روباه قابل مشاهده باشد، روباه می‌تواند از هر جهت به سمت آن پریده تا طعمه را شکار کند، اما زمانی که طعمه مخفی شده است، روباه تنها در جهت شمال شرقی به سمت طعمه حمله می‌کند. این پژوهشگران معتقدند که جهتگیری خاص روباه به علت اثر میدان مغناطیسی زمین است. در واقع، عامل اصلی توانایی روباه‌ها در تشخیص میدان مغناطیسی، پروتئینی به نام کریپتوکروم است که از ابتدای سلطه گیاهان و جانوران بر زمین وجود داشته است. این پروتئین قدرت تشخیص میدان‌مغناطیسی زمین را به بسیاری از گونه‌ها می‌دهد. پروتئین مذکور با ریتم شبانه‌روزی جانوران و گیاهان در ارتباط است و تحقیقات اخیر نشان داده‌اند که ظاهرا این پروتئین، از نور به‌عنوان عامل شناسایی میدان مغناطیسی استفاده می‌کند.

الکترون‌ها در مولکول‌های کریپتوکروم به حالت جفت‌های مرکب ظاهر می‌شوند و میدان مغناطیسی زمین ممکن است باعث حرکت یکی از این الکترون‌ها شود. براساس یک تئوری که تابستان سال گذشته به چاپ رسید، امکان دارد واکنش شیمیایی بر اثر عوض شدن جهت چرخش الکترون روی دهد و در نتیجه آن پرندگان توانایی دیدن میدان مغناطیسی زمین را به صورت رنگی به دست آورند. این نظریه براساس تغییر جهت چرخش الکترون‌ها بنا شده است و عنوان می‌کند هنگامی که نور خورشید به انتهای یکی از الکترون‌ها برخورد می‌کند، واکنشی شیمیایی به وجود می‌آید و پرندگان می‌توانند میدان مغناطیسی را به صورت رنگی مشاهده کنند. اما پژوهشگران دریافته‌اند که کریپتوکروم کمک چندانی به جهت‌یابی انسان نمی‌کند. در نتیجه نوع بشر برای تعیین وضعیت خود نسبت به 4 جهت اصلی نیازمند استفاده از اجرام سماوی یا امروزه جی.پی.اس است. اخیرا مشخص شده است که این پروتئین در شبکیه چشم انسان وجود دارد. متخصصان علوم اعصاب دانشگاه ماساچوست نمونه‌ای از کریپتوکروم انسان را برداشته و آن را به مگس میوه که فاقد کریپتوکروم بودند، تزریق کردند. نتایج نشان داد که قدرت تشخیص میدان مغناطیسی در مگس‌ها به شکل قابل توجهی افزایش یافت.

البته ممکن است بشر دیگر هیچ‌گاه قادر به استفاده از این مکانیزم برای دیدن میدان مغناطیسی زمین نباشد، ولی حتی امروزه گزارشاتی دریافت می‌شود که نشان می‌دهند برخی می‌توانند با نگاه کردن میدان مغناطیسی را مشاهده کنند، اما ممکن است اجداد ما به طور عام دارای این قابلیت بوده باشند و از این توانایی برای جهت‌یابی استفاده می‌کرده‌اند. شاید روزی پژوهشگران دریابند چگونه می‌توان از این قابلیت مجددا بهره برد و انسان دیگر نیازمند به سیستم جی.پی.اس برای مکان‌یابی نباشد!

منبع: daily science
مترجم: صبا شرف‌الدین زاده


 
کشف سیاره ای شبیه کره زمین
ساعت ۱٢:٢٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸۸ : توسط : حسین

هفتۀ گذشته، پژوهشگران مرکز مطالعات فضایی فرانسه موفق شدند کوچکترین سیاره ای را که تا کنون یافت شده، در فاصلۀ بیش از 400 سال نوری با کرۀ زمین کشف کنند.
در این زمینه باید یادآوری کرد که پس از سال ها تلاش، مرکز مطالعات فضایی فرانسه با کمک مرکز مطالعات علمی این کشور و همکاری اقتصادی کشورهای آلمان، اطریش، بلژیک و اسپانیا در سال 2009 ماهواره ای را بنام corot به فضا فرستاد.
این ماهواره در واقع یک تلسکوپ بسیار دقیق است به دور محور کرۀ زمین می چرخد و هدف اصلی آن کشف دیگر سیاره هایی است که بدور ستاره های دیگری به غیر از خورشید می چرخند و ویژگی هایی مثل کرۀ زمین دارند.
کشف این سیارۀ جدید، نخستین موفقیت بزرگ مرکز مطالعات فضایی فرانسه به کمک ماهوارۀ corot به حساب می آید.

منبع: هوپا


 
آینده نگران کننده زمین
ساعت ۱:٢٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٢۸ دی ۱۳۸٧ : توسط : حسین

Timeline: The Frightening Future of Earth


ترجمه: مهندس عرفان کسرایی

erfankasraie@yahoo.co.uk

 

دورنمای بقای سیاره ما  با نزدیک شدن22 آوریل ( روز زمین) امسال متروک و غمبارتر از آن است که بتوان تصور نمود.  گرم شدن زمین بارها و بارها توسط دانشمندان و پیش از آن حتی توسط دولتها و رهبران صنعتی به عنوان یک واقعیت پذیرفته شده است . مطابق با یکی از گزارش های  اخیر که توسط گروه بین المللی بررسی تغییرات آب و هوایی  ارائه شده به احتمال قریب به یقین بیش از 90 درصد انسانها در این تغییرات مشارکت و نقش دارند.

گروهی از دانشمندان پیش بینی می کنند میانگین دمای جهان می تواند تا سال 2100 میلادی به میزان 2 تا 11 درجه فارنهایت افزایش پیدا کند که به تبع آن سطح اقیانوس ها تا 2 فوت بالاتر خواهد آمد.

 دانشمندان حتی بر آنند که ممکن است به موازات سایر تغییرات شاهد اندکی افزایش در سرعت چرخش زمین نیز باشیم. یخچالهای طبیعی که پیش از آن به گونه کاملاً محسوسی کاهش پیدا کرده اند  ناپدید خواهند شد.

سیل های مهیب  مناطقی از زمین را که دچار خشکسالی شده اند با آسیب شدید روبرو خواهد کرد.

و انسانها با کمبود گسترده آب مواجه خواهند شد. قحطی و بیماری افزایش پیدا خواهد کرد.

چهره زمین به سرعت تغییر خواهد کرد و بیش از  یک چهارم گیاهان و جانوران در خطر انقراض قرار خواهند گرفت.

وقتی تاریخ های مشخصی برای وقوع این آسیبهای بالقوه مطرح می گردد با موضوع چالش بر انگیزی درگیر خواهیم بود.

این زمانبندی بر اساس مطالعات اخیر و نیز بر پایه گزارش های علمی گروه بین المللی بررسی تغییرات آب و هوایی (IPCC) تصویر بزرگی از جزئیات آینده زمین را در برابر ما ترسیم می کند.   

 

 

 

 2007

در حال حاضر بیشتر جمعیت جهان  ساکن شهرها هستند تا مناطق روستایی و این مسئله سبب تغییر الگوی بهره برداری از زمین خواهد شد. جمعیت جهان بیش از 6.6 میلیارد نفر برآورد شده است.

(Peter Crane, Royal Botanic Gardens, UK, Science; UN World Urbanization Prospectus: The 2003 Revision; U.S. Census Bureau)

 

2008

ماکزیمم میزان استخراج نفت در جهان طبق برآورد یک فیزیکدان سوئدی طی سالهای 2008 تا 2018 خواهد بود.سایرین بیان می دارند که این نقطه بازگشت که به “Hubbert’s Peak”  مشهور است قطعاً پس از سال 2020 اتفاق نخواهد افتاد. بار دیگر پیک جهانی تولید نفت به این نقطه خواهد رسید و تولید جهانی نفت رکود و کاهشی بازگشت ناپذیر را آغاز خواهد نمود.  این امکان وجود دارد که بحران و انحطاط اقتصادی در جهان به وقوع بپیوندد.بر اثر کاهش تولید نفت جهان شاهد کمبود غذا و ستیز و تعارض میان کشورها خواهد بود.

 (Frederik Robelius رساله دکترای, University of Uppsala, Sweden; report by Robert Hirsch of the Science Applications International Corporation)

 

2020

وقوع سیلهای ناگهانی به طور باور نکردنی سراسر اروپا را در بر خواهد گرفت. بر اثر کاهش بارندگی بازدهی محصولات کشاورزی در برخی از مناطق زمین به میزان 50 درصد کاهش پیدا خواهد کرد .

(IPCC)

جمعیت جهان به 7.6 میلیارد نفر خواهد رسید. (U.S. Census Bureau)

 

2030

بیماری های مرتبط با اسهال به میزان 5 درصد در مناطق فرودست و کم درآمد و بی بضاعت جهان افزایش پیدا خواهد کرد.

در حدود 18 درصد از سواحل مرجانی در نتیجه تغییرات جوی و و سایر  عوامل ویرانگر محیطی نابود خواهند گردید.

 در برخی از آبهای ساحلی آسیا به میزان 30 درصد از مرجانها نابود خواهند شد.(IPCC)

 جمعیت جهان به 8.3 میلیارد نفر خواهد رسید.(U.S. Census Bureau)

گرمای زمین سبب آب شدن توده های یخ و سرازیر شدن آن بر کوههای استوایی در آفریقا خواهد شد.

 (Richard Taylor, University College London, Geophysical Research Letters:)

در  کشورهای توسعه یافته جمعیت شهری در حدود دو برابر شده و بالغ بر 4 میلیارد نفر  خواهد شد.

بیشتر تراکم جمعیتی  در مناطق سرزمینی شهرها خواهد بود. جمعیت شهرها در کشورهای توسعه یافته به میزان بیش از 20درصد افزایش پیدا خواهد نمود

(World Bank: The Dynamics of Global Urban Expansion)

 

2040

دریای قطب شمال  در تابستان عاری از یخ شده و عمق یخهای قطبی شدیداً کاهش پیدا می کند.

سایر دانشمندان معتقدند که این منطقه دست کم تا سالهای 2060 و 2105 تابستان قطبی را تجربه خواهد کرد.

(Marika Holland, NCAR, Geophysical Research Letters)

 

2050

کوههای کوچک یخی آلپ به طور باور نکردنی ناپدید خواهند شد. و کوه یخهای بزرگتر  تا حد 30 الی 70 درصد کوچک خواهند شد. رولند سنر دانشمند استرالیایی از دانشگاه اینزبراک می گوید  این یک تخمین و برآورد محافظه کارانه و در حالتی خوشبینانه است چرا که این احتمال وجود دارد یخهای کوه آلپ حتی پیش از سال 2037 از میان بروند.

  در استرالیا با قطع و یقین سالانه دست کم 3200 الی 5200 مرگ مرتبط با گرما به وقوع خواهد پیوست.

که شدیدترین آسیب متوجه افراد بالای سن 65 سال می باشد.

500 تا 100 تن نیز سالانه در نیویورک بر اثر گرما جان خود را از دست خواهند داد.

در انگلستان عکس این قضیه اتفاق می افتد.  و مرگ های مرتبط با سرما از این ارقام پیشی خواهد گرفت.

 جمعیت جهان به 9 میلیارد نفر بالغ خواهد شد. (U.S. Census Bureau)

محصولات کشاورزی در حالیکه تا حدود 30 درصد در مرکز و جنوب آسیا کاهش یافته در شرق و آسیای جنوب شرقی به میزان 20 درصد افزایش پیدا خواهد کرد. چنین تغییراتی در سایر مناطق نیز ممکن است روی دهد.

تنوع گونه های زیستی در نقاطی با تهدید مواجه خواهد شد.

یک چهارم از گیاهان و حیوانات مهره دار ممکن است با خطر انقراض روبرو شوند.

(Jay Malcolm, University of Toronto, Conservation Biology)

 

2070

با آب شدن یخهای قطبی و افزایش سرزمینهایی که تحت ﺗﺄثیر خشکسالی قرار گرفته اند تولید برق نیروگاههای موجود مولد کاهش خواهند یافت. بزرگترین آسیب متوجه اروپا خواهد بود در جایی که انتظار می رود به طور میانگین با کاهش 6 درصدی مواجه گردد. و در اطراف مدیترانه این کاهش می تواند به 50 درصد نیز برسد.

گرما و خشکی بیشتر سبب خشکسالی های مکرر و طولانی تر خواهد شد.  بعلاوه طولانی تر شدن فصول گرم خطر آتش

سوزی و موج پیاپی گرما را به خصوص در منطقه مدیترانه افزایش خواهد داد .

 (IPCC)

 

2080

زمانی که بخش هایی از زمین در خشکسالی به سر می برند سایر مناطق بر اثر سیل زیر آب خواهند بود. دانشمندان پیشگویی می کنند  زندگی  20 درصد از جمعیت جهان که در اطراف رودخانه ها ساکنند با وقوع سیلاب ها تحت ﺗﺄثیر قرار گرفته و در معرض خطر قرار خواهد گرفت.  به میزان 100 میلیون نفر هر سال وقوع سیل در سواحل را تجربه خواهند کرد. اغلب خطرات گریبانگیر مناطق پر جمعیتی خواهد شد که کمتر می توانند با افزایش سطح آب دریا هماهنگ شوند و همچنین در مناطقی رخ خواهد داد که دستخوش چالشهای دیگری نظیر طوفانهای گرمسیری شده اند. رشد بادکنکی جمعیت ساکن سواحل تا 5 میلیارد نفر در مقیاس با 1.2 میلیارد نفر در سال 1990 درخور توجه است. در حدود 1.1 تا 3.2 میلیارد نفر کمبود آب را تجربه خواهند کرد و 600 میلیون نفر نیز گرسنه خواهند ماند.

سطح آب دریا به میزان بیش از سه فوت در اطراف نیویورک بالا خواهد آمد . سیل  به طور بالقوه راکاویز کنی آیلند و بخش اعظم بروکلین جنوبی و کویینز و بخش کوچکی از لانگ آیلند سیتی  آستوریا را در بر خواهد گرفت.

میدوز کرونا پارک کویینز و بخشهای پایینتر منهتن و جزیره شرقی بندرگاه شمالی و پل و گذرگاههای ورازانو زیر آب رفته و تلفات عظیمی به بار خواهند آورد.

(NASA GISS)

 

2085

پیش بینی می شود خطر شیوع تب استخوانی بر اثر تغییرات آب و هوایی تا ابتلای 3.5 میلیارد نفر گسترش پیدا کند. (IPCC)

 

 

2100

دست به دست هم دادن گرمایش جهانی زمین و سایر عوامل دخیل  بسیاری از اکوسیستمها را تحت فشار و محدودیت  قرار خواهد داد تا این اکوسیستمها به منظور تطبیق و هماهنگی با تغییرات آب و هوایی توانایی های طبیعی خود را افزایش دهند.

سطح دی اکسید کربن در اتمسفر به بیشترین میزان خود طی 650,000 سال گذشته خواهد رسید.

PH سطح اقیانوس ها بطور باور نکردنی به کمتر از 0.5 خواهد رسید. یعنی به کمترین میزان خود طی 20میلیون سال گذشته.

 توانایی موجودات زنده دریایی و ارگانیسم هایی نظیر مرجانها خرچنگها و صدف های دریایی خوراکی برای ایجاد پوسته محافظ دچار آسیب خواهد شد.آب شدن یخهای دایمى زمین به همراه سایر عوامل زمین را به منبعی از انتشار کربن تبدیل خواهد نمود. بدان معنی که  میزان انتشار دی اکسید کربن به اتمسفر به نسبت جذب آن به مراتب بیشتر خواهد بود.

اگر دمای جهانی توسط بخشهای پیش از صنعت  2 تا 3 درجه افزایش پیدا کند تقریباً 20 الی 30 درصد از گونه های شناسایی شده در سال 2007 منقرض خواهند گردید.

مناطق آب و هوایی جدید که در بیش از 39 درصد از سطح زمین گسترش پیدا خواهد نمود به سرعت چهره زمین را  تغیر خواهد داد.

(Jack Williams, University of Wisconsin-Madison, Proceedings of the National Academy of Sciences)

 یک چهارم گونه های گیاهی و جانوری زمین (بالغ بر میلیونها گونه) منقرض خواهند شد. گزارش های  IPCC نسبت به  بی حاصل بودن مذاکرات تغییرات آب و هوایی  کنونی و قابلیت و زمینه اجرایی آن هشدار می دهد .

وقوع خشکسالی سطح رطوبت جنوب غربی امریکا و شمال مکزیک و محتملاً بخشهایی از اروپا آفریقا و خاورمیانه را کاهش خواهد داد. و به دنبال آن شن های روان (درست مانند سال 1930 در امریکا) به راه خواهند افتاد.

(Richard Seager, Lamont Doherty Earth Observatory, Science)

2200

یکی از الگوهای موجود  پیشگویی می کند طول روز زمینی به میزان 0.12 میلی ثانیه کوتاهتر خواهد شد. افزایش دما سبب گسترش اقیانوس از استوا تا دو قطب می شود. یکی از دلایل اینکه آب از دو قطب جابجا می شود گسترش اقیانوس آتلانتیک شمالی در نزدیکی قطب شمال می باشد.

قطب شمال و جنوب نسبت به محور چرخش زمین به یکدیگر نزدیک خواهند شد و از این رو سبب وقوع سرعت بیشتر گردش زمین می شوند.

 (Felix Landerer, Max Planck Institute for Meteorology,  Geophysical Research Letters

By Andrea Thompson, and Ker Than

منبع :LiveScience


 
Ozone Hole Maximum Announced-2008
ساعت ۱٠:٢۸ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٩ آبان ۱۳۸٧ : توسط : حسین

Ozone hole maximum on September 12, 2008.
This image shows the 2008 ozone hole maximum, reached on Sept. 12. Credit: NASA


The Antarctic ozone hole reached its annual maximum on Sept. 12, 2008, stretching over 27 million square kilometers, or 10.5 million square miles. The area of the ozone hole is calculated as an average of the daily areas for Sept. 21-30 from observations from the Ozone Monitoring Instrument (OMI) on NASA’s Aura satellite.

This is considered a “moderately large” ozone hole, according to NASA atmospheric scientist, Paul Newman. And while this year’s ozone hole is the fifth largest on record, the amount of ozone depleting substances have decreased about 3.8% from peak levels in 2000. The largest ozone hole ever recorded occurred in 2006, at a size of 10.6 million square miles.

The ozone hole is a region of exceptionally depleted ozone in the stratosphere over the Antarctic that occurs at the beginning of Southern Hemisphere spring (August) and typically reaches its maximum extent in late September or early October. The ozone hole then begins to break up, with the area of depleted ozone dissipating throughout the southern mid latitudes, including parts of southern Africa, South America, Australia, and New Zealand. The resulting increase in UV radiation in those areas can potentially affect human health as well as plant and animal species.

NASA has been monitoring the status of the ozone layer through satellite observations since the 1970s. And today, NASA satellite instruments provide us with daily images of ozone over the Antarctic region, like this one, captured on Sept. 12, 2008. Continuously updated images can be found at NASA’s Ozone Hole Watch website
> Ozonewatch.

 
 
Kathryn Hansen
Goddard Space Flight Center


 
چند واقعیت جالب در مورد سیاره زمین
ساعت ۱٢:۱۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۸ مهر ۱۳۸٧ : توسط : حسین

1. صفحات هموار زمینی، این سیاره را محل مناسبی ساخته

زمین یگانه سیاره دارای صفحه هموار در منظومه شمسی است. پوسته یا قشر بیرونی زمین به مناطق مختلف بنام صفحه های هموار زمین ساختی تقسیم شده اند. این مناطق بر فراز ماگما یا خمیر مواد معدنی داخلی زمین شناور بوده و می توانند برخلاف هم حرکت کنند. هر گاه دو صفحه با هم برخورد کنند،امکان دارد یک صفحه زیر صفحه دیگر برود. این پروسه بسیار مهم است. زمانیکه گیاه های میکروسکوپی در آبها می میرند به عمق ابحار سقوط می کنند. طی مدت بسیار طولانی، بقایای این نوع حیات که سرشار از کاربن شده اند، دوباره به قسمت داخلی زمین می روند و بازسازی می شوند. این گیاهان کاربن را از اتموسفیر زمین تخلیه می کنند و در نتیجه ما را در برابر اثرات گلخانه ای نجات می دهند و مانع آنچه که در زهره اتفاق افتاده، می گردند.

بدون صفحه های هموار زمینی، هیچ راهی برای بازسازی کاربن وجود نداشته و در نتیجه زمین بیش از حد داغ می گردد.

 2. زمین تقریبأ یک کره یا گوی است

شکل زمین را می توان بصورت کره ای که در قطبین پهن شده تصور نمود. در واقع یک گوی است، اما گردش زمین باعث می گردد تا در استوا متورم شود. بدین معنی است که اندازه گیری از قطب تا قطب دیگر حدود 43 کیلیومتر کمتر از قطر زمین در استوای آن می باشد.

با اینکه بلندترین کوه روی زمین البرز، اما دورترین کوه از مرکز زمین کوه چیمبورازو در اکوادور می باشد.

 3. زمین اکثرأ از آهن، اکسیژن و سیلیکون ترکیب شده

اگر بتوانیم زمین را به ستون های جداگانه مواد معدنی تقسیم کنیم در آنصورت 32.1 درصد آهن، 30.1 درصد اکسیژن، 15.1 درصد سیلیکون و 13.9 درصد مگنیزیم می باشد. طبعأ اکثر این مقدار آهن در هسته زمین قرار دارد. اگر بتوانید به زیر زمین بروید و هسته آن را بررسی کنید، می بینید که 88 درصد از آهن تشکیل شده است.

 47 درصد پوسته یا قشر زمین را اکسیژن تشکیل داده.

  ۴

. 70 درصد سطح زمین را آب پوشانیده

وقتیکه فضا نوردان برای اولین بار به فضا رفتند و با چشم سر به زمین دیدند، آن را سیاره آبی ( آبی رنگ) نامیدند و این جای تعجب نیست. زیرا 70 درصد سیاره ما را اقیانوس ها پوشانیده و 30 درصد باقیمانده آن زمین خشک و سفت است که بالاتر از سطح بحر قرار دارد. 

5. اتموسفر زمین تا 10 هزار کیلومتر گسترده است.

اولین 50 کیلومتر یا اندکی بیشتر اتموسفیر بسیار غلیظ و متراکم است، اما کل اتموسفیر تا 10 هزار کیلومتر بر سطح زمین امتداد دارد. خارجی ترین لایه اتموسفیر را، جو خارجی (exosphere) می نامند که در ارتفاع 500 کیلومتر از زمین آغاز می شود. چنانچه گفته شد این پوشش تا 10 هزار کیلومتر بالا می رود و در آن قسمت، ذرات یا عناصر آزاد و خودگردان می توانند از کشش یا گرانش جاذبه ای زمین فرار کنند و توسط باد های خورشیدی پراکنده شوند.

اما این قسمت بالائی به شدت رقیق و نازک است. قسمت عمده اتموسفیر زمین پائین نزدیک زمین قرار دارد. در واقع، 75 درصد اتموسفیر زمین در 11 کیلومتر اول بالای سطح زمین می باشد.

6. هسته مذاب آهنی زمین یک میدان مقناطیسی ایجاد می کند

زمین شبیه یک مقناطیس بزرگ است که در بالا و پائین و در واقع نزدیک به قطب های جغرافیایی دارای قطب های مقناطیسی می باشد. این میدان مقناطیسی از سطح زمین تا هزاران کلیومتر به دور امتداد یافته و منطقه ای را ایجاد کرده که بنام مقناطیس کره ( مگنتوسفر) یاد می شود. ما باید مدیون مقناطیس کره باشیم، زیرا در نبود آن ذرات باد های خورشیدی با زمین برخورد نموده و سطح آن را در معرض مقدار زیاد تشعشعات یا تابش های خورشیدی قرار می دهد. اما مقناطیس کره باد های خورشیدی را به دور زمین هدایت نموده و ما را در برابر آسیب آن محافظت می کند.

دانشمندان فکر می کنند که میدان مقناطیسی توسط هسته بیرونی مذاب زمین؛ جائیکه گرما، باعث ایجاد حرکت انتقالی گرمای ذرات هدایت شده می گردد. این امر باعث ایجاد جریان های الکتریکی می گردد که میدان مقناطیسی را بوجود می آورد.

7. گردش زمین بدور محورش 24 ساعت زمان نمی برد

در واقع 23 ساعت و 56 دقیقه و 4 ثانیه است. این مدت زمانی است که زمین یکبار بدور محور اش می چرخد و اخترشناسان آن را یک روز نجومی می نامند. پس حالا متوجه شدید که یک روز 4 دقیقه کمتر از مدتی است که قبلأ فکر می کردید. شما فکر می کنید که این زمان با گذشت هر روز زیاد می شود و طی چند ماه روز شاید شب گردد و شب روز گردد.

اما به یاد داشته باشید که زمین بدور خورشید می گردد. هر روز، خورشید در مقایسه با ستار های دیگر حدود 1 درجه ( به اندازه ماه در آسمان) حرکت می کند. حالا، اگر شما این گردش کوچک خورشید را که بخاطر گردش زمین بدور آن متوجه می شویم نیز اضافه کنید در آنصورت با گردش زمین بدور محور اش 24 ساعت کامل را بدست می آورید.
 
8. یک سال زمینی 365 روز نیست

در واقع 365.2564 روز است. این بار اضافه شد. 0.2564 روز، نیاز برای سال کبیسه را تکمیل می کند. به همین خاطر است که حالا در گاهنامه میلادی هر سال با عدد 4 مانند 2004، 2008 و غیره قابل تقسیم است و تا اینکه بین 100 (1900، 2100 و غیره) قابل تقسیم باشد... و چنین ادامه خواهد داشت تا زمانیکه بین 400، (1600، 200 و غیره) قابل تقسیم گردد.

 9. زمین تنها یک قمر و دو سیاره هم مدار مدارد

چنانچه میدانید، زمین یک قمر (ماه) دارد. اما آیا میدانید که دو سیارک دیگر در یک مدار مشترک به دور زمین قفل شده اند؟ این سیارک ها بنام 3753 کرویتین و 200229AA  یاد می شوند. در مورد ماه زیاد توضیح نمی دهم، زیرا مطمئن ام که همه شما آن را به خوبی شناخته اید.

اما سیارک 3753 کرویتین که قطر آن 5 کیلومتر است بنام قمر یا ماه دوم زمین یاد می شود. در واقع بدور زمین نمی گردد، بلکه یک مدار هماهنگ شده با زمین دارد. این قمر دارای یک مداری است که گویا زمین را در مدار اش دنبال می کند، اما در حقیقت در یک مسیر جداگانه بدور خورشد، مدار خودش را طی می کند.

سیارک 200229AA فقط 60 متر قطر دارد و مدار آن بدور زمین شبیه نعل اسب است که هر 95 سال آن را به زمین نزدیک تر می سازد. طی حدود 600 سال، بنظر میرسد که زمین را در مداری شبیه مدار یک ماهواره دور بزند. دانشمندان پیشنهاد می کنند که این سیارک می تواند یک هدف خوب برای یک مأموریت اکتشافی فضایی باشد.

 ١٠.  زمین تنها سیاره ای است که در آن حیات وجود دارد

ما وجود آب را در گذشته های مریخ و ذرات لازم برای ایجاد حیات را در تیتان قمر زحل کشف نمودیم. ما می توانیم آمونیو اسید ها را در یک سحابی در اعماق فضا ببینیم، اما زمین یگانه جای است که حیات در آن کشف شده است.

اما اگر در سیارات دیگر هم حیات وجود داشته باشد، دانشمندان در حال آزمایشاتی اند تا ما را در یافتن این حیات کمک کند. یک مدارگرد دیگر بنام آزمایشگاه علمی مریخ، طی چند سال آینده به سوی این سیاره می رود و با تجربیاتی مجهز می باشد که می تواند حیات را در خاک این سیاره کشف کند. آنتن های بزرگ رادیویی با بررسی ستاره های دور دست، سعی می کنند تا انواع سیگنال های حیات هوشمندی را که از فضای میان ستاره ای عبور کند، بشنوند. و حالا تلسکوپ های فضایی مانند مأموریت داروین ایسا (سازمان فضایی اروپا) چنان قوی اند که می توانند حضور حیات را در دنیا های دیگر حس کنند.

اما فعلأ همه میدانیم که زمین یگانه جای است که حیات در آن وجود دارد و این خود یک واقعیت جالب است.

منابع:

www.kabulsky.com
www.parssky.com